Visualizzazione post con etichetta torture. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta torture. Mostra tutti i post

giovedì 17 maggio 2012

Conil (Cádiz): Cena Popular Solidaria En Apoyo A La Campaña Contra La Tortura Y Los Malos Tratos En Prisión

La jornada consistira en una cena solidaria,para la cual puedes aportar tu plato preferido .Habra un bote solidario para recaudar fondos para la campaña,tambien un punto de informacion y proyeccion del documental Filaki,carceles y motines en grecia y si apetece podremos debatir sobre el tema.
Lugar: Antiguo local del bar zin fronteras,calle San Sebastian numero 16,junto a la rotonda del punto,en Conil sin fronteras
Fecha: Viernes 18 mayo a las 20:30h

martedì 15 maggio 2012

Conil (Cádiz): Cena Popular Solidaria En Apoyo A La Campaña Contra La Tortura Y Los Malos Tratos En Prisión

La jornada consistira en una cena solidaria,para la cual puedes aportar tu plato preferido .Habra un bote solidario para recaudar fondos para la campaña,tambien un punto de informacion y proyeccion del documental Filaki,carceles y motines en grecia y si apetece podremos debatir sobre el tema.
Lugar: Antiguo local del bar zin fronteras,calle San Sebastian numero 16,junto a la rotonda del punto,en Conil sin fronteras
Fecha: Viernes 18 mayo a las 20:30h

Teixeiro Vuelve A Ser Noticia: Malos Tratos E Impunidad

La última agresión denunciada por internos de la cárcel de Teixeiro contra funcionarios de la prisión por  malos tratos pone otra vez sobre la mesa la impunidad de que disfruta este tipo de prática, tan infame como ilegal, apesar de las reiteradas denunciasde que el penal fue objeto desde su entrada en funcionamiento.
 Arbitrariedad, abusos y tortura
El pasado día 8, en torno a las 16:45, cuando salía de la celda para ir al patio, F.J.F.C., preso en la cárcel de Teixeiro, es interceptado por un funcionario (individuo de cabello rojo y gran envergadura fisica que responde al nombre de Pedro) que le conmina a volver a su celda. F.J.F.C. obedece, pero como oye abrir las puertas de las celdas colindantes, pregunta por el interfono por qué no abren la suya, a lo que el funcionario antes identificado contesta que porque él mismo decidió no ir al patio. F.J.F.C. recuerda que no renunció a la salida y que, si quisiera renunciar, tendría que haberlo hecho por escrito firmado, cosa que no hizo en ningún momento.
Cuando otro interno le comenta que el funcionario afirma que no salir al patio había sido decisión suya, F.J.F.C. vuelve preguntar por el interfono y obtiene como respuesta una frase amenazadora: “Espero que se haya equivocado porque como no se haya equivocado se va a la enterar”. Ante la insistencia de F.J.F.C., el funcionario contesta: “Me tiene usted hasta los huevos, usted ha renunciado al patio, le quedó claro, si no le quedó claro voy y se lo explico de otra manera”.
Como tampoco le permiten llamar, a la hora de la cena F.J.F.C. pergunta si también “renunció” al derecho a la llamada diaria y comunica que desde ese momento (tarde del 8 de mayo), en protesta por estas arbitrariedades, está en huelga de hambre, por lo que entrega las instancias correspondientes. El funcionario (Pedro) se niega a recogerlas y exclama, dirigiéndose a su compañero, “Cierra las puertas y los ordenanzas que se vayan fuera que vamos a entrar a por él”, lo que hace seguido de otros dos funcionarios.
“Vaya desnudándose”, ordena y, cuando F.J.F.C. está quitandose la sudadera, le da un puñetazo en la mejilla izquierda (que deja marcas aún visibles varios días después), tirándolo contra la cama. Continua apaleándole mientras otro de los funcionarios presentes lo sujeta por una pierna en la que padece una grave dolencia que le causa una importante cojera. En ese momento los presos de las celdas colindantes comienzan a golpear las puertas gritando que dejen de maltratar a F.J.F.C. El ya varias veces mencionado Pedro pide que abran la celda de G.W.M., entra en ella gritando “¿por qué coño picas? quita las manos de los bolsillos”, golpea a G.W.M.  tirado en el suelo causandole lesiones en varias costillas (que dejan marcas aún visibles varios días despues).
Cuando finalmente se marchan los funcionarios, el preso de la otra celda colindante, J.J.P.G., al ver qué F.J.F.C. no responde a las llamadas, avisa por el interfono y pide la presencia del médico.
Regresan los mismos funcionarios acompañados del Jefe de Servicio, trasladan a F.J.F.C. a otra galería mientras el identificado como Pedro exclama: “Porque está el Jefe de Servicio delante sino te reventaba, vaya 91.3 de mierda que eres, te dejas pegar por un funcionario, seguro que estás en primer grado por dejarte pegar por los funcionarios”.
Entretanto va dándole puñetazos en el pecho al tiempo que otro de los funcionarios (este con gafas) afirma “ya le dijimos que pegarle fuego no le iba a servir de nada, aquí no andamos con chiquilladas”. En el momento de entrar en la cuarta galería, Pedro exclama: “Voy a poner a tu familia de luto. Para la última celda, que se joda allí”, pero el funcionario de gafas advierte que en esa celda no pueden meterlo pues es la de sujección mecánica y es llevado a otra. Cuando F.J.F.C. está quitándose el reloj y los cordones como se le ordenó, Pedro continua dándole bofetones en la cara apesar de las protestas del preso.
Sobre las 20:00 horas se presentan en la celda a la subdirectora de seguridad acompañada por el mismo jefe de servicio y la médico, que  llaman fuera. F.J.F.C. cuenta a la subdirectora lo que aconteció, la prohibición de salir al patio y realizar la llamada diaria, la mentira de él haber renunciado y las tres palizas que le propinó el funcionario que identifica como Pedro. La médico le pregunta a través de la puerta de la celda, sin verlo, si tiene alguna lesión y comenta que lo siente demasiado nervioso por lo que, antes que nada, quiere inyectarlo, a lo que F.J.F.C. se niega. Después le da una pastilla para el corazón y otra de SEROTEL 100, que él se niega a tomar debido al tratamiento psiquiátrico que está siguiendo.
Posteriormente a F.J.F.C. le fue notificada a apertura de parte por tres faltas muy graves y una falta grave.
Desde ese momento y hasta hoy está manteniendo una huelga de hambre y de sed demandando que le retiren los partes y la vuelta a la galería donde se encontraba.

http://boletintokata.wordpress.com/2012/05/14/teixeiro-vuelve-a-ser-noticia-malos-tratos-e-impunidad/#more-7277


Mais Malos Tratos e Impunidade em Teixeiro.

Recollimos e traducimos da web do "Boletín Tokata" esta crónica que da conta dos malos tratos recebedos por F.J.F.C. :

A última agresión denunciada por internos do cárcere de Teixeiro contra funcionarios da prisión por malos tratos pon outra vez sobre a mesa a impunidade de que goza este tipo de prática, tan infame como ilegal, apesar das reiteradas denuncias de que o penal foi obxecto dende a súa entrada en funcionamento.

Arbitrariedade, abusos e tortura

O pasado día 8 de maio, en torno ás 16:45, cando saía da cela para ir ao patio, F.J.F.C., preso no cárcere de Teixeiro, é interceptado por un funcionario (individuo de cabelo rubio e grande envergadura fisica que responde ao nome de Pedro) que lle comina a volver á súa cela. F.J.F.C. obedece, pero como oe abrir as portas das celas lindantes, pregunta polo interfono por que non abren a súa, ao que o funcionario antes identificado contesta que porque el mesmo decidiu non ir ao patio. F.J.F.C. recorda que non renunciou á saída e que, se quixese renunciar, tería que telo feito por escrito asinado, cousa que non fixo en ningún momento.

Cando outro interno lle comenta que o funcionario afirma que non saír ao patio fora decisión súa, F.J.F.C. volve preguntar polo interfono e obtén como resposta unha frase ameazadora: “Espero que se haya equivocado porque como no se haya equivocado se va a la enterar”. Ante a insistencia de F.J.F.C., o funcionario contesta: “Me tiene usted hasta los huevos, usted ha renunciado al patio, le quedó claro, si no le quedó claro voy y se lo explico de otra manera”.

Como tampouco lle permiten chamar, á hora da cea F.J.F.C. pergunta se tamén "renunciou" ao dereito á chamada diaria e comunica que dende ese momento (tarde do 8 de maio), en protesta por estas arbitrariedades, está en folga de fame, polo que entrega as instancias correspondentes. O funcionario (Pedro) négase a recollelas e exclama, dirixíndose ao seu compañeiro, “Cierra las puertas y los ordenanzas que se vayan fuera que vamos a entrar a por él”, o que fai seguido doutros dous funcionarios.

“Vaya desnudándose” ordena e, cando F.J.F.C. está quitandose o suadoiro, dálle unha puñada na meixela esquerda (que deixa marcas aínda visibles varios días despois), tirándoo contra a cama. Continua mallándoo mentres outro dos funcionarios presentes o suxeita por unha perna na que padece unha grave doenza que lle causa unha importante coxeira. Nese momento os presos das celas lindantes comezan a golpear as portas berrando que deixen de maltratar F.J.F.C. O xa varias veces mencionado Pedro pide que abran a cela de G.W.M., entra nela berrando “¿por qué coño picas? quita las manos de los bolsillos”, golpea G.W.M. tirado no chan causandole lesións en varias costelas (que deixan marcas aínda visibles varios días despues).

Cando finalmente marchan os funcionarios, o preso da outra cela lindante, J.J.P.G., ao ver que F.J.F.C. non responde ás chamadas, avisa polo interfono e pide a presenza do médico.

Regresan os mesmos funcionarios acompañados do Xefe de Servizo, trasladan F.J.F.C. a outra galería mentres o identificado como Pedro exclama: “Porque está el Jefe de Servicio delante sino te reventaba, vaya 91.3 de mierda que eres, te dejas pegar por un funcionario, seguro que estás en primer grado por dejarte pegar por los funcionarios”.

Entrementres vai dándolle puñazos no peito ao tempo que outro dos funcionarios (este con lentes) afirma “ya le dijimos que pegarle fuego no le iba a servir de nada, aquí no andamos con chiquilladas”. No momento de entrar na cuarta galería, Pedro exclama: “Voy a poner a tu familia de luto. Para la última celda, que se joda allí", pero o funcionario de lentes advirte que nesa cela non poden metelo pois é a de suxección mecánica e é levado a outra. Cando F.J.F.C. está a quitar o reloxo e os cordóns como se lle ordenou, Pedro continua dándolle labazadas na cara apesar das protestas do preso.

Sobre as 20:00 horas preséntanse na cela á subdirectora de seguridade acompañada polo mesmo xefe de servizo e a médica, que chaman fóra. F.J.F.C. conta á subdirectora o que aconteceu, a prohibición de saír ao patio e realizar a chamada diaria, a mentira del ter renunciado e as tres malleiras que lle propinou o funcionario que identifica como Pedro. A médica pregúntalle a través da porta da cela, sen velo, se ten algunha lesión e comenta que o sente demasiado nervioso polo que, antes que nada, quere inxectalo, ao que F.J.F.C. négase. Despois dálle unha pastilla para o corazón e outra de SEROTEL 100, que el se nega a tomar debido ao tratamento psiquiátrico que está a seguir.

Posteriormente a F.J.F.C. foille notificada a apertura de parte por tres faltas moi graves e unha falta grave.

Dende ese momento e ata hoxe está a manter unha folga de fame e de sede demandando que lle retiren os partes e a volta á galería onde se encontraba.



http://abordaxerevista.blogspot.com/2012/05/mais-malos-tratos-e-impunidade-em.html

lunedì 14 maggio 2012

Pergunta no Parlamento galego por malos tratos na prisión da Lama.Malleiras, isolamento e falta de atención médica


As denuncias de malos tratos realizadas por varios internos do cárcere da Lama levaron o pasado 8 de maio o deputado Carlos Aymerich Cano a apresentar perante a Mesa do Parlamento Galego, para a sua resposta por escrito, unha pergunta á Xunta de Galiza relativa ao serio deterioro dos dereitos que se vive neste centro penitenciario.

Na pregunta cítanse tres casos recentes: o de Juan José N.R., transladado á enfermaria despois de alegadamente ter sido vítima de duros malos tratos por varios funcionarios de centro; o de Roberto F.P., a quen se suprimiu arbitrariamente a medicación pautada -o que provocou a perda de 20 kgs. de peso- e se encerrou despois nunha cela de confinamento solitario ; e o de Roi A.B., alegada vítima dunha dura agresión por parte de varios funcionarios do centro e tamén encerrado despois en confinamento solitario sen atención médica.


O deputado pregunta á Xunta se vai instar o goberno español o esclarecemento dos graves feitos denunciados por internos da prisión e que medidas pensa promover o executivo galego para asegurar o respecto dos dereitos humanos nos cárceres galegos.

Ver aqui o relato dos feitos.

Colado de Esculca



http://abordaxerevista.blogspot.com/2012/05/pregunta-la-xunta-de-galicia-por-los_13.html

domenica 13 maggio 2012

Pregunta A La Xunta De Galicia Por Los Malos Tratos En A Lama

Las denuncias de malos tratos realizadas por varios internos de la cárcel de A Lama llevaron el pasado 8 de mayo al diputado Carlos Aymerich Cano a presentar ante la Mesa del Parlamento Gallego, para su respuesta por escrito, una pergunta a la Junta de Galiza relativa al serio deterioro de los derechos que se vive en este centro penitenciario.
En la pregunta se citan tres casos: el de Juan José N.R., trasladado a la enfermaria después de haber sido víctima de duros malos tratos por varios funcionarios de centro; el de Roberto F.P., a quien se suprimió arbitrariamente la medicación pautada -lo que provocó la pérdida de 20 kgs. de peso- y se encerró después en una celda de confinamiento solitario; y el de Roi A.B., víctima de una dura agresión por parte de varios funcionarios del centro y también encerrado después en confinamiento solitario sin atención médica.
El diputado pregunta a la Xunta si va a instar al gobierno español al esclarecimiento de los graves hechos denunciados por internos de la prisión y qué medidas piensa promover al ejecutivo gallego para asegurar el respecto de los derechos humanos en las cárceles gallegas.

De Tormentis e le torture: l’interrogazione parlamentare cade nel vuoto. Strano eh?

Si torna, e sarà dura smettere di farlo, a parlare di torture.
Di scientifiche sevizie di stato compiute sui corpi dei prigionieri politici italiani degli anni ’70 e ’80.
Dopo il libro di Nicola Rao questo blog, insieme al puntiglioso lavoro di Paolo Persichetti sul suo e sulle pagine dell’allora esistente quotidiano Liberazione, non abbiamo mai smesso di parlare del misterioso uomo che avrebbe scelto per se stesso lo pseudonimo di De Tormentis. Al punto che anche la Rai e la redazione di “Chi l’ha visto?” si sono accorti di tutto ciò …
Se si è iniziata questa battaglia non era certo per arrivare solo al nome di Nicola Ciocia,
ma per capire da chi e in che modo era partito l’ordine, la carta bianca sulla tortura, sul waterboarding, sugli elettrodi, sulle finte esecuzioni,
sui veri e propri rapimenti degli arrestati.
La parlamentare Rita Bernardini s’è subito mobilitata con i suoi strumenti, chiedendo risposte direttamente al ministero con una interrogazione parlamentare…eheheh, la risposta è appena arrivata e parla da sola sia per le parole usate, sia proprio per il personaggio che s’è adoperato nella risposta,
o “presa per il culo” che dir si voglia.
Vi lascio quindi alle parole di Paolo, nella sua puntigliosa descrizione delle ridicole novità di questa storia che si sono affacciate sui banchi del parlamento italiane: De Tormentis, il fantasma del Viminale

Torture, la risposta evasiva del ministero dell’Interno all’interrogazione presentata dalla deputata radicale Rita Bernardini

di Paolo Persichetti
Il governo, per voce del sottosegretario agli Interni prefetto Carlo De Stefano, ex direttore centrale della Polizia di prevenzione (l’ex Ucigos, quella del “professor De Tormentis” per intenderci) dal 2001 al 2009 e dove ha anche presieduto il Comitato di analisi strategica antiterrorismo, ha liquidato l’interrogazione parlamentare presentata lo scorso dicembre dalla deputata del partito radicale Rita Bernardini sostenendo che dei fatti in questione se ne è già discusso ampiamente durante l’ottava legislatura con «ampi e circostanziati dibattiti parlamentari nonché inchieste giudiziarie».
Inutile tornarci sospra, dunque. «Su tali fatti, pertanto, – ha affermato De Stefano – non è necessario che io indugi anche se una serie di inchieste giornalistiche e iniziative culturali ne stanno riproponendo l’attualità. Un’attualità che mantiene il collegamento con i fatti di allora, in relazione all’operato delle Forze dell’ordine, ora oggetto di uno specifico questito degli On. interroganti».
Peccato che dall’ottava legislatuta ad oggi siano emerse nuove circostanze grazie ad una inchiesta giornalistica condotta nel 2007 da Matteo Indice sul Secolo XIX, poi rilanciate dal libro di Nicola Rao, riprese in una inchiesta apparsa su Liberazione del 13 dicembre 2011 nella quale si tracciava dettagliatamente il profilo professionale e culturale del professor De Tormentis, lasciando chiaramente intendere chi fosse il personaggio che si nascondeva sotto quello pseudonimo e che al momento delle torture era un funzionario di grado elevato dell’Ucigos. Un dirigente delle Forse di polizia perfettamente conosciuto dai vertici politici dell’epoca, come riconobbe Francesco Cossiga (una foto lo ritrae alle spalle del ministro dell’Interno in via Caetani, davanti alla Renault 4 nella quale le Brigate rosse fecero ritrovare il corpo di Aldo Moro). Novità riproposte in una puntata della trasmissione di Rai tre, Chi l’ha vistodell’8 febbraio scorso che spinsero il Corriere della sera e poi il Corriere del Mezzogiorno ad intervistare nuovamente il “professor De Tormentis” nella sua casa sulle colline del Vomero a Napoli, senza omettere questa volta il nome che ormai cicrolava da tempo sul web: Nicola Ciocia.
Il prefetto De Stefano ha pensato di caversela a poco prezzo rivendendo merce scaduta
Il primo dei quesiti posti da Rita Bernardini ai rispettivi ministeri di competenza, Interno e Giustizia, chiedeva di «verificare l’identità e il ruolo svolto all’epoca dei fatti dal funzionario dell’Ucigos conosciuto come “professor De Tormentis”» ed ancora se non si ritenesse opportuno «promuovere, anche mediante la costituzione di una specifica commissione d’inchiesta», ogni utile approfondimento «sull’esistenza, i componenti e l’operato dei due gruppi addetti alla sevizie, ai quali fanno riferimento gli ex funzionari della polizia di Stato citati nelle interviste».
Il sottosegretario De Stefano non solo ha completamente evaso ogni risposta su queste nuove circostanze ma ha addirittura preso in giro la parlamentare radicale, e con essa quei milioni di citadini che si recano regolarmente alle urne confermando la propria fiducia nell’istituzione parlamentare, spacciando per un gesto di cortesia istituzionale la consegna agli atti della Comissione di una scheda riepilogativa, elaborata «in base alle risultanze istruttorie nella disponibilità del Dipartimento della pubblica sicurezza», nella quale si ripropone una sintesi succinta dell’arci-nota inchiesta avviata nel 1982 dal pm di Padova Vittorio Borraccetti e conclusa con il rinvio a giudizio firmato dal giudice istruttore Giovanni Palombarini dell’allora commissario Salvatore Rino Genova (guarda caso unico nome citato dal sottosegretario), di tre agenti dei Nocs e di un ufficiale del reparto Celere, tutti condannati a brevi pene per le torture inflitte a Cesare Di Lenardo.
Nel 2004 l’ex commissario Salvatore Genova aveva scritto al capo della polizia chiedendo l’apertura di una commissione d’inchiesta sulle torture
E’ davvero singolare che negli armadi del Dipartimento della pubblica sicurezza il prefetto De Stefano non abbia trovato traccia delle denunce presentate dall’ex commissario della Digos, Salvatore Genova, divenuto nel frattempo primo dirigente. In una intervista alSecolo XIX del 17 giugno 2007, Genova denunciava che «nonostante ripetute sollecitazioni a fare chiarezza, lettere protocollate e incontri riservatissimi, ci si è ben guardati  dall’avviare i doverosi accertamenti». Sul tavolo della sua scrivania – annotava l’intervistatore – «ci sono i carteggi degli ultimi quindici  anni con l’ex capo della polizia, Fernando Masone, e con l’attuale numero uno, Gianni De Gennaro. Informative “personali”, “strettamente riservate” nelle quali Salvatore Genova chiede l’istituzione di Commissioni, l’acquisizione di documenti e l’interrogazione di testimoni. Vuole che venga fatta luce su una delle pagine più oscure nella storia della lotta all’eversione».
Di tutto questo nella risposta del sottosegretario non c’è traccia! Singolare omissione, come singolare appare il fatto che l’unico nome citato sia solo quello di Salvatore Genova, che guarda caso è l’unico funzionario che in questi anni ha vuotato il sacco raccontando per filo e per segno quanto i restroscena delle torture, mentre si mantiene il massimo riserbo sugli altri e non si risponde sulla identità di “De Tormentis”. Circostanza che, anche a non voler pensar male, lascia trasparire inevitabilmente l’esistenza di un forte fastidio per le sue rivelazioni di Genova, quasi si trattasse di uno dispetto, per non dire una rappresaglia.
Tutto ciò ha un nome ben preciso: omertà!
Se il lupo dice di non aver mai visto l’agnello
A questo punto non si può non ricordare come Carlo De Stefano non sia affatto una figura neutra o di secondo piano. Si tratta di un funzionario che ha realizzato per intero la sua carriera nell’antiterrorismo. Nel 1978, quando era alla digos, fu lui ad arrestare Enrico Triaca, torturato da Nicola Ciocia che lo racconta nel libro di Nicola Rao, e perquisire la tipografia delle Br di via Pio Foa’ a Roma. Si tratta dunque di un personaggio che inevitabilmente è stato a conoscenza di molti dei segreti conservati nelle stanze del Viminale, in quegli uffici che si sono occupati delle inchieste contro la lotta armata. Non foss’altro perché è stato fianco a fianco di tutti i funzionari coinvolti nelle torture.
Vederlo rispondere all’interrogazione depositata dalla deputata Rita Bernardini è stato come sentire il lupo dare spiegazioni sulla scomparsa dell’agnello….

Fino al 1984 le convenzioni internazionali non ponevano limiti alla ricorso alla tortura morale, in caso di ordine pubblico e di tutela del benessere generale di una società democratica

Nonostante l’atteggiamento evasivo e omertoso, nella risposta del sottosegretario De Stefano agli altri questiti posti nell’interrogazione parlamentare sono emersi alcuni dettagli interessanti. Alla domanda se il governo non intendesse «adottare con urgenza misure volte all’introduzione nell’ordinamento italiano del reato di tortura e di specifiche sanzioni al riguardo, in attuazione di quanto ratificato in sede Onu» e se non vi fosse l’intenzione di «assumere iniziative, anche normative, in favore di risarcimenti per le vittime di atti di tortura o violenza da parte di funzionari dello Stato, e per i loro familiari», l’esponente del governo ha ricordato i diversi disegni di legge pendenti in Parlamento e aventi per oggetto l’introduzione nel codice penale civile e militare del reato specifico di tortura. Nulla sulla creazione di una commissione d’inchiesta.
Rivelatore è stato invece l’excursus storico fornito dagli uffici del ministero della Giustizia che hanno ricordato come fino al 1984 a livello internazionale, sia la Convenzione di Roma per la salvaguardia dei diritti dell’uomo e delle libertà fondamentali, sia la Dichiarazione universale dei diritti dell’uomo del 10 dicembre 1948 non ponevano divieti all’uso della tortura «morale e in caso di ordine pubblico e di tutela del benessere generale di una società democratica». In sostanza queste convenzioni internazionali vietavano l’uso della tortura contro il nemico esterno, in caso di guerre tra Stati, ma tacevano sul ricorso a torture contro il nemico interno (i cosiddetti “terroristi”) a meno che non si trattasse di Paesi sotto regime dittatoriali. Una logica che se condotta fino alla sue estreme conseguenze sanciva il divieto per le dittature, ritenute una forma di governo illegittimo, di torturare mentre lasciava alle democrazie, ritenute forme di governo legittimo, la possibilità di farlo tranquillamente.

Se ne evince che nel 1982, quando Nicola Ciocia, alias De Tormentis, insieme alla sua squadra di “acquaiuoli”, supportato dagli altri dirigenti dell’Ucigos, Gaspare De Francisci, Umberto Improta & c., sotto l’ordine e la tutela del ministro dell’Interno Virginio Rognoni, torturava durante gli interrogatori le persone sospettate di appartenere a gruppi armati, lo faceva senza violare la normativa interna e internazionale.
E’ quindi questo il messaggio indicibile che tra le righe il sottosegertario De Stefano ha voluto inviare agli interroganti e a chi da mesi sta portando avanti una campagna su questi fatti.
Tuttavia, sul piano strettamente giuridico, dal 1984 prima l’assemblea generale delle Nazioni unite, poi dal 1987 anche il Consiglio d’Europa, adottavano una Convenzione per la prevensione specifica della tortura e dei trattamenti degradanti, in vigore in Italia dall’11 febbraio 1989. In tale ambito, «la tortura al pari del genocidio – ricorda sempre la nota del ministero della Giustiza citata dal De Stefano – è considerata un crimine contro l’umanità dal diritto internazionale», dunque imprescrittibile.
Anche se la nozione di imprescrittibilità non ci ha mai convinto per la sua facilità a prestarsi a regolamenti di conti che fanno del ricorso alla giustizia penale internazionale una forma di prolungamento della guerra e/o della lotta polica con altri mezzi, ci domandiamo come mai i solerti magistrati italiani teorici dell’interventismo più sfrenato, della supplenza e dell’interferenza senza limiti, siano così restii e disattenti.
Ma della complicità della magistratura che con la sua sistematica azione di copertura, che trovò un’unica eccezione nella citata inchiesta di Padova, svolse un decisivo ruolo di ausilio alle torture parleremo in un prossimo articolo.
Per una visione un po’ più completa ecco un po’ di link a riguardo:
1) Introduzione al libro di Alleg di Jean-Paul Sartre
2) 
breve cronologia ragionata e testimonianza di Ennio di Rocco, B.R.
 3) Testimonianze di Emanuela Frascella e Paola Maturi, B.R.
4)  
Testimonianza Di Sisinnio Bitti, P.A.C.
5) 
Arresto del giornalista Buffa
6) 
Testimonianza di Adriano Roccazzella, P.L.
7) 
Le donne dei prigionieri, una storia rimossa
8 ) 
Il pene della Repubblica
9) 
Ma chi è il professor “De Tormentis”?
10)
 Atto I: le torture del 1978 al tipografo delle BR
11) 
De Tormentis: il suo nome è ormai il segreto di Pulcinella
12) Una lettera all’albo degli avvocati di Napoli
13) Enrico Triaca, il tipografo, scrive al suo torturatore
14) Le torture su Alberto Buonoconto 1975
15) La sentenza esistente
16) Le torture su Sandro Padula, 1982
17) 
La prima parte del testo di Enrico Triaca
18) Seconda parte del testo di Triaca
19) L’interrogazione parlamentare presentata da Rita Bernardini
20) 
” Chi l’ha visto? ” cerca De Tormentis, alias Nicola Ciocia
21) 
Due firme importanti: Adriano Sofri e Pier Vittorio Buffa
22) Mauro Palma, sulle pagine de Il Manifesto



http://baruda.net/2012/03/25/de-tormentis-e-le-torture-linterrogazione-parlamentare-cade-nel-vuoto-strano-eh/

Infoaut e Radio Blackout sulle torture : grazie!

Nelle ultime settimane, il giornalista Pier Vittorio Buffa de L’Espresso (arrestato nel 1982 per aver allora rivelato l’uso sistematico della tortura nella guerra dello stato contro la lotta armata) è tornato sull’argomento, intervistando Salvatore Genova, l’unico poliziotto che abbia confermato l’uso di pratiche come il waterboarding, delle botte ripetute, e delle violenze sessuali contro “terroristi/e rossi/e” per obbligarli a parlare.
Questa mattina, lo spazio redazionale di Radio Blackout ha affrontato questa vicenda rimossa della storia italiana con uno dei protagonisti della lotta armata e che subì per primo queste infamie (Enrico Triaca) e con Paolo Persichetti che ha avuto il merito di parlarne in maniera approfondita e puntuale sul suo blog.
*********
La testimonianza di Enrico Triaca, uno dei primi torturati “sistematici” da parte della “squadretta” capeggiata da Nicola Ciocia, noto alle vittime con il nome di dott. De Tormentis. E’ il 1978, quando Enrico, considerato il “tipografo” delle BR viene incappucciato e di lui si perdono le tracce per circa un mese, diventando letteralmente un desaparecido.
Subisce una serie di torture terribili, in particolare il sistematico utilizzo del waterboarding sino a che, temendo che morisse, interrompono la pratica. Lo ritroviamo quindi in carcere, in una cella di isolamento del penitenziario di Civitavecchia. Qui inizia il suo calvario detentivo, tra pressioni per spingerlo a collaborare e periodi lunghissimi di isolamento totale. Enrico non cede al “trattamento” di spersonalizzazione e annichilamento umano e politico. Altri mollano, come Alberto Buonoconto che si suicida a cinque anni dalle torture e lo stesso Enrico ci confessa di aver valutato, come extrema ratio l’ipotesi del suicidio. Altri ancora si piegheranno alla collaborazione. Ciliegina sulla torta di questa storia di “straordinaria” amministrazione statale è il mandato di cattura per calunnia che Triaca riceve in carcere all’indomani della denuncia, al magistrato Achille Gallucci, delle torture subite.
Ascolta l’intervista con Enrico Triaca
Scarica file
Affrontiamo con Paolo Persichetti, esponente dell’ultima fase della storia BR, estradato dalla Francia nel 2002 dopo una lunga latitanza, il nodo delle torture di stato che a tratti riaffiorano nella storia del nostro paese e che rimangono un nodo fondamentale che le istituzioni si rifiutano di riconoscere e che dunque, in momenti particolari della storia italiana, ritornano come “operazione sistematica” (si tratti degli anni della guerriglia in Italia o del dopo-G8 di Genova). Tali episodi sono da interpretare nel quadro di una copertura a vari livelli che include il politico (nel quadro di un “compromesso” bipartisan), poi il giudiziario e non ultimo il mediatico
Ascolta l’intervista con Paolo Persichetti
Scarica file
*************
Le interviste di Pier Vittorio Buffa a Salvatore Genova:
http://espresso.repubblica.it/multimedia/home/31677707 (video)
Così torturavamo i brigatisti‘ (testo)
*************
Per ulteriori approfondimenti, segnaliamo soprattutto il materiale e gli articoli molto puntuali che potete trovare sui blog di due compagn*, insorgenze (di Paolo Persichetti) e baruda (di Valentina Perniciaro)


venerdì 11 maggio 2012

Acerca De La Definición De Tortura

Existen realidades cuya obviedad parece disculpar su definición sin repararse en que las evidencias son a menudo recipientes que cada sujeto rellena como le apetece. De esa forma, cuando se habla sobre ellas se comparten sus significantes pero no sus significados Si pensamos en la tortura, en efecto, ¿quién reconocería ignorancia o dudas respecto de su sentido? Muy pocos, si acaso alguno, en nuestra sociedad que, dicho sea de paso y por plantar un dato inquietante, la prohibiera hace 250 años (de dónde tanta memoria colectiva de un hecho tan antiguo); con lo que ya decimos algo de ella: su condición de realidad arraigada en nuestra cultura.
Ese carácter de engrama cultural colabora, precisamente, en la compleja interacción que el ciudadano de nuestros días mantiene con ella, pero no entraremos ahora en el muy sugerente campo para el psicopatólogo (como para el antropólogo o el comunicólogo) de la relación entre persona y tortura. En cambio, la confusión patente en los discursos sociales sobre esta práctica aconseja precisar la definición a partir de la cual se opera. Nosotros seguimos en nuestros trabajos la aprobada por la Convención contra la tortura y otros tratos o penas crueles, inhumanos o degradantes de 1984. Aparte de constituir el punto de referencia para el trabajo profesional en este ámbito le reconocemos un valor intrínseco -semiológico, descriptivo, del fenómeno-, un valor de oportunidad -aborda el fenómeno en su expresión actual- y un definidor tan ponderado como informado. No es la mejor que se nos ocurre pero sí la que concita mayor acuerdo, lo que en este asunto nos parece un mérito de primer orden. Bastará con recordar en este sentido la definición de la Convención lnteramericana para prevenir y sancionar la tortura. Su mayor extensión en el terreno de las actividades condenadas distrae del objeto y del autor de las mismas, elementos bien precisados en la de la ONU (Cuesta,1990).
Citaremos, pues, la parte sustancial de la definición de las Naciones Unidas (párrafo. 1 del art. 1) a fin de precisar nuestro objeto de trabajo.
“1. A los efectos de la presente convención, se entenderá por el término ‘tortura’ todo acto por el cual se inflija intencionadamente a una persona dolores o sufrimientos graves, ya sean .físicos o mentales, con el fin de obtener de ella o de un tercero información o una confesión, de castigarla por un acto que haya cometido, o se sospeche que ha cometido, o de intimidar o coaccionar a esa persona o a otras, o por cualquier razón basada en cualquier tipo de discriminación, cuando dichos dolores o sufrimientos sean infligidos por un funcionario público u otra persona en el ejercicio de .funciones públicas, a instigación suya, o con su consentimiento o aquiescencia. No se considerarán torturas los dolores o sufrimientos que sean consecuencia únicamente de sanciones legítimas, o que sean inherentes o incidentales a éstas ” (ACT, – 1993, pág. 24).
Las matizaciones que haríamos a esta definición pretenden destacar sus elementos esenciales desde la perspectiva del científico social y de la salud. Se trata con ellas de organizar y evidenciar la información presente y no de modificarla. De forma esquemática, estas matizaciones se resumen en los puntos siguientes:
A) El actor. La definición de la ONU lo describe suficientemente.
B) El rol. El específico papel desempeñado en la interacción torturador-torturado, la gama de actuaciones y modo de proceder que caracteriza al primero, están suficientemente detallados.
C) La motivación. Los propósitos que animan la acción del ejecutor se desprenden igualmente de su texto.
D) El control de la realidad. El grado de libertad de movimientos y de exposición al riesgo que se deriva de esa actuación para su ejecutor es su elemento más débil. En último término ese control y libertad depende de la relación que lo une al emisor de poder dominante (si está avalado por él, protegido o lo  representa). Este factor, que no figura de modo explícito, se desprende de la experiencia descrita por la definición.
Jesús María Biurrun
Las Relaciones De Tortura
Ed. Iralka



http://boletintokata.wordpress.com/2012/05/11/acerca-de-la-definicion-de-tortura/#more-7245

lunedì 7 maggio 2012

Envio de Faxes en Solidaridad Con Antonio López Cabrera el 7 de mayo

Solidaridad Con Antonio López Cabrera, En Huelga De Hambre Desde El 28 de Febrero
El 28 de Febrero del 2012, Antonio López Cabrera, quien cumple pena privativa de libertad en el Centro Penitenciario de Lledoners, decidió emprender una huelga de hambre para denunciar la existencia de malos tratos en una de las prisiones más modernas de Cataluña.


El próximo día 7 de Mayo, en relación a la campaña contra la tortura y los tratos degradantes en prisión; CÁRCEL=TORTURA; y como acción de denuncia y solidaria con Jose Antonio Lopez Cabrera, preso en lucha en la cárcel de Lledoners, y en Huelga de Hambre desde el pasado 28 de Febrero. Convocamos envió coordinado de fax a los siguientes:

Cárcel de Lledoners 93 693 07 33

Sindic de Greuges 93 301 31 87

Direcció General de Serveis Penitenciaris 93 214 01 79

Jutjat de Vigilancia Penitenciaria nº 1 93 554 87 38

modelo de fax _ ANTONIO LOPEZ CABRERA_Lledoners

Para el envío de fax de forma gratuita: http://www.myfax.com/free/sendfax.aspx

Os animamos igualmente a enviar fax cualquier día y donde decidáis.

CONTRA LAS TORTURAS Y MALOS TRATOS

Publicado en boletintokata

domenica 6 maggio 2012

[Audio] Campaña Contra Los Malos Tratos En Prisión Y La Huelga De Hambre De Un Preso En Lledoners

kuartoscuro
Entrevista realizada en el programa La Pila de Hala Bedi Irratia sobre la campaña contra los malos tratos en prisión y la huelga de hambre (iniciada el 28 de febrero) de J. A. López Cabrera que esta llevando desde Lledoners para denunciar las torturas y malos tratos en la prisión catalana
Solidaridad Con Antonio López Cabrera, En Huelga De Hambre Desde El 28 de Febrero

CONTRA LAS TORTURAS Y MALOS TRATOS

venerdì 4 maggio 2012

Boletín Nº 4 Presó=Tortura

Ya está disponible el boletín informativo nº 4 de la campaña contra las torturas y los malos tratos, editado por el grupo de apoyo a los presxs en lucha de Ponent.
Descargátelo AQUÍ

CONTRA LAS TORTURAS Y MALOS TRATOS

TORTURE TO POLITICAL PRISONERS IN GREECE

torture to political prisoners in greece
THEY ONLY ALLOW VISITS 1 DAY PER WEEK, THEY CHANGE THE LABORATORY EXAMINATION RESULTS (BY PEN!), SO THAT THE BLOODSUGAR DECREASES UNCONTROLLABLE, TORTURES SUCH AS PLATES WITH FOOD ON THE BED TABLES OF THE ACUSED PERSONS!


PRESS BULLETIN OF THE INITIATIVE FOR THE RIGHTS OF THE PRISONERS

By this announcement we want to express our pure abhorrence, in the most categorical way, for all kind of injustice, the inhuman and revengeful manipulation, which seems to be the normal tactic of the prosecution mechanisms regarding the cases of the persons who are accused to be members of the Organization Conspiracy of the Cells of Fire. Except of the multiple arrests, many of which are still untenable and based only on the criminalization of friendly relations and relations with companions, anger causes the fact of the continuing custody of the accused persons (such as of the hunger strikers from 06.04 Karagiannidis, Mitrousias and Sakkas) which are illegal. They are a product of feasibility far away from the procedural part of the accusations. In the sight of the absurdity of the continuing prosecutions and the continuing custody of Stella Antoniou, who suffers of a serious disease, as well as the transfers of the prisoners, and their demand to stay permanently in Koridallos prison, supporting their rights. As a medium they use their bodies and their lives, when they already have lost many kilos and are in danger to get serious health damage.

The hard and honest hunger strike to which these young people were forced to submit their selves, in order to stop the arbitrary, not only didn’t make the judges and the ministry of justice to listen carefully to the matter, but on the opposite, as we hear, made them express the most barbarian reactions. They limited the right for visits to 1 day per week, they changed (by pen!) the outcome of the laboratory examinations, so that the blood sugar decreases uncontrollable and tortures, such as plates with food on the bed tables of the hunger strikers!

We express our solidarity to their fight, and – due to the reduction of the social and personal rights – this regards every person who could be in the target of the repression. We demand the immediate gratification of their requests as well as the permanent abandonment, from the site of the state, of such methods, which remind us of other times and places.

www.keli.gr    


http://actforfree.nostate.net/?p=9211#more-9211

giovedì 3 maggio 2012

Carcel=Tortura en el CS Sestaferia (Gijón)

CÁRCEL = TORTURA

El sábado 5 de Mayo en en el C.S.Sestaferia (Gijón)

13:30 PROYECCIÓN: La tortura en las cárceles
españolas.

14: 00 COMEDOR VEGANO (la voluntad)

15:30: PROYECCIÓN: El negocio de las cárceles.

76yrtgfd

sabato 28 aprile 2012

El Viernes, 4 De Mayo Continúa En Valencia El Segundo Ciclo De Charlas-Debate En Apoyo de La campaña Cárcel=Tortura, Con El Tema “La Política Criminal En España: Entre La Tolerancia Cero Y La Excepcionalidad Penal”

El próximo viernes 4 de mayo, Iñaki Rivera Beiras, del OSPDH (Observatorio del Sistema Penal y de los Derechos Humanos) de la Universidad de Barcelona, iniciará una charla-debate dentro del segundo ciclo de apoyo a la lucha contra las torturas y malos tratos en las cárceles, sobre el tema: “la política criminal en España: entre La tolerancia Cero y la excepcionalidad penal”.
Será en el Arte & Facto, calle Pie de la Cruz, nº 8, a las 18:00 hs.

martedì 24 aprile 2012

Lledoners: José Antonio López Cabrera Lleva 50 Días En Huelga De Hambre Contra La Tortura En La Cárcel

Jose Antonio López Cabrera, que se encuentra preso en el Centro Penitenciario de Lledoners (Manresa), lleva desde el 28 de Febrero en huelga de hambre, con el firme propósito de denunciar las torturas que se producen en prisión.
En la mañana del Domingo 22 de Abril, dos personas acudimos a una comunicación reglamentaria con Jose Antonio. El viaje desde Barcelona es largo, pero afortunadamente disponemos de un vehículo que nos facilitará llegar hasta la prisión que se encuentra fuera de Manresa, en el término de Sant Joan de Vilatorrada.
No es fácil llegar hasta allí en transporte público, sin embargo varias personas y familias se desplazan todos los fines de semana a ver a sus amigos y familiares encarcelados y esa es una realidad que se repite todos los fines de semanas del año en todas las prisiones de Catalunya y del estado español. 
Lledoners es un centro penitenciario de reciente construcción. Algunos la consideran la prisión emblema del sistema penitenciario catalán, y la exhiben a las visitas concertadas de personalidades que se acercan a verla. Dicen que tiene calles con árboles y hasta piscina, pero en todas las visitas que hemos hecho, sólo hemos visto rejas, muros, cristales, vayas y alambradas que nos cierran constantemente el paso.
Es una cárcel que tiene cierto parecido a la de Brians II. Ha sido construida en una hondonada, por lo que cuando vas a comunicar, hay que bajar de nivel a través de unas escaleras, para llegar al módulo en el que se encuentran las cabinas para las comunicaciones. Es como si el insconsciente colectivo del poder, quisiera encerrarlos bajo tierra.
Después de inscribirnos, identificarnos, pasar los controles de seguridad y permanecer encerrados en diferentes compartimentos estancos en los que se va pasando de uno a otro, como si de un canal artificial se tratase, se bajan las escaleras que da acceso a un patio que se debe cruzar y en el que se divisan varias filas de altas cercas que terminan en rollos de concertinas galvanizadas con cuchillas pensadas para producir el mayor número de cortes posibles. Una vez se cruza el patio, ya sólo queda una puerta mecanizada que superar, para entrar por un pasillo en “ese”, hasta la zona de los locutorios. La sala, tiene una construcción peculiar. Las cabinas están numeradas, pero no se sabe bien quien es el que está dentro y quién el que viene de fuera. Según el locutorio que te toque, tienes que empezar a dar vueltas como si de un laberinto acristalado se tratara y en el que, sino estás habituado, es fácil perder la referencia de la entrada. Hoy nos había tocado el locutorio número 7, pues no habían venido demasiadas personas a comunicar, un hecho que no podremos saber si es porque se trata de la comunicación con los presos que se encuentran en enfermería, o porque a esa hora y en ese día, no vinieron más personas a comunicar. Cuando llegamos, los presos aún no han entrado en la sala y tenemos que esperar un rato, hasta que una hilera de personas van entrando por una puerta y buscando la cabina correspondiente. Jose Antonio es uno de los primeros en aparecer. Uno de los carceleros le dice algo y el se gira y le contesta y sigue su camino hasta el locutorio. Nada más entrar nos explica que no le querían dejar entrar en la cabina con la botella de agua que lleva siempre consigo, pues se le seca la garganta y le cuesta hablar. También nos explica que pensaba que en la visita estaría el abogado y que se había bajado una carpeta con algunos de los expedientes disciplinarios que le han aplicado desde que volvió a entrar en prisión, tras 24 años de condena y un año en la calle.
De la carpeta saca una hoja sin darnos tiempo a preguntarle cómo está, y nos dice que ha intentado escribir algo y empieza diciendo que está en huelga por motivos y razones como los que tiene que escuchar decir a algunos carceleros cuando se dirigen a un preso, y se pone a leer rápidamente varias frases, de las que sólo puedo retener la siguiente: “Es como un trozo de carne, y cuando la carne se pone dura, hay que apalearla…”.
Con frases como esta, es cómo algunos carceleros justifican su violencia y las palizas que dan a los presos.
Sigue la lectura con reflexiones más personales que se me escapan del recuerdo, pero concluye diciendo que quería hacer un escrito para difundir en la calle, pero que “el único comunicado que puedo hacer, es que sigo en huelga de hambre”.
Antes de que pueda seguir, el compañero al que acompaño, le pregunta cómo se encuentra. Pero él no quiere extenderse hablando sobre su estado y reflexiona sobre la realidad penitenciaria que le ha tocado vivir en este momento y explica que estaría bien que las personas, cuantas más posibles, protestaran. Y que lo hagan como mejor puedan teniendo en cuenta no cometer errores como en el pasado, y hace referencia al motín de Quatre Camins del 2002, en el que una huelga de brazos caídos, los responsables penitenciarios la transformaron en un motín, y eso me trae al recuerdo las situaciones vividas en 29M con la huelga general, en el que la brutalidad policial contra las personas se expresó oficialmente como “la menor fuerza necesaria”, mientras que la rotura de cristales, la quema de containers o la rabia contra objetos materiales, fueron elevados a la categoría de violencia. Y de este pensamiento me voy a las palabras de Malcolm X, que decía: “Si no estan prevenidos ante los medios de comunicación, los harán amar al opresor y odiar al oprimido”. Y mientras me pierdo entre mis pensamientos, Jose sigue hablando y lo recuerdo diciendo que quiere que entre en prisión una comisión de investigación, pero que no le hagan el paseito para las visitas y que les muestren también las celdas de aislamiento y de castigo, “que siguen existiendo” y que además no les hagan hablar con presos que acaban de entrar o que llevan poco tiempo, sino que hablen con los presos que llevan pagadas largas condenas, que hablen con él, y que les enseñará lo que nunca ven.
Después se para, coge aire y da un trago de agua de la botella y explica que el otro día el director de la prisión fue a verle y que le preguntó que “cómo te puedo ayudar…”, y él le respondió, “ahora ya es demasiado tarde”. Explica que dice que le quiere ayudar para que deje la huelga, pero que no la va a dejar, que tenía que haberse interesado antes y que ahora ya es tarde. Por un instante se queda callado, como si algo de lo dicho le hubiese hecho pensar y sigue diciendo que no sabe si en algún momento tendrá que dar un golpe de volante para cambiar el rumbo de su decisión, pero que en este momento tiene claro que va a continuar. Se da cuenta que no quiere llegar a una situación límite, pero que tampoco tiene otra opción y explica cómo la estructura carcelaria sirve para intimidar constante y permanentemente al preso y que nada más llegar a esa prisión, le hacían hasta dos veces al día registro de celda. Que está harto de contemplar tanto abuso…
Rebusca en la carpeta y da otro trago de agua de la botella y nos empieza a explicar con diferentes instancias en la mano, que se da cuenta que tanta medicación no es buena, pero que necesita alguna de ella y que quiso reducirla e hizo una instancia para dejar la dosis de 10 mg de Diazepam que le dan por el día, y mantener la de la noche que le permite dormir. Nos lee las respuestas todas iguales de diferentes solicitudes: “Debe apuntarse a visita médica de su módulo y comentárselo a su médico”. Explica que en una consulta con el médico, Jose Antonio le sugirió una medicación y que el médico le dijo que tanta pastilla no iba bien, por lo que le contestó que lo primero que habían hecho había sido hincharle a pastillas de todo tipo, y que ahora que él necesitaba unas en concreto, le soltaban eso.
Desde que hemos empezado a comunicar, nosotros apenas hemos hablado. Jose Antonio lleva en los pómulos de su rostro y en la cuenca de los ojos, el paso del tiempo sin probar bocado, y aunque lleva más de 50 días sin comer, y estar físicamente demacrado, se le nota una fuerza de ánimo que sólo me parece posible por la rabia contenida por todo lo que está viendo y sintiendo.
Sé que están falsificando informes y tengo que demostrarlo. Saca un expediente disciplinario y nos lo coloca en el cristal para que lo leamos. Es de fecha 18 de Septiembre del 2011, módulo 5 en la celda 3, a las 21:20h, aunque no acierto a encontrar el nombre del centro, pues no he leído el encabezamiento. En el parte habla de que en un registro, aparecen 2 pastillas redondas blancas y 3 alargadas y que en una repisa dentro de un paquete de tabaco, encuentran un bolígrafo manipulado conocido en argot penitenciario como “diablo”. Él explica que eso es falso. Que lo que había dentro del paquete, no era un “diablo”, sino un bolígrafo roto que utilizaba para cambiar una pestaña conmutadora del ventilador, y que en el parte pusieron un “diablo” porque los jueces saben que eso es un arma y así poder sancionarlo. Además explica que él se hizo responsable de lo hallado y que por ello fue expedientado, pero que a su compañero de celda también lo expedientaron y trasladaron.
También nos habla del parte que le han abierto por el comunicado con los 16 puntos reivindicados que los carceleros sacaron de la web de “a las barricadas”, y que el director lo tenía encima de su mesa y que también lo tenía el juez.
No cuenta que luego aparecen psicólogos o educadores con muy buenas palabras, pero que lo único que quieren es ver que confidencias te pueden sacar para decírselo después a los carceleros, y que si alguien confía en ellos y les explica de que fuma algún porro, luego se lo trasladan a los carceleros y estos saben que si te registran la celda en algún momento encontrarán algo.
“A mi ya no me vienen con la cuestión de los permisos”, nos dice…, “lo importante no es tanto estar en la calle como el sentirte libre aquí o donde estés, y lo cierto es que ni aquí, ni en la calle me he sentido libre”. Sigue explicando que para salir a la calle y estar fastidiando a la familia o a los amigos, “me quedo aquí dentro y que se fastidien ellos”.
Nos habla de otra sanción que le abrieron por un puñetazo que le dio a otro preso tras una provocación. “Como había cámaras, el otro no se revolvió y a mi me sancionaron por agresión, pues la provocación de palabra no se distingue por la cámara”. Nos explica que se da cuenta que situaciones como esas no son creadas, en su caso por el otro preso, sino que son consecuencia del ambiente hostil del espacio penitenciario y que el único culpable de situaciones como esas, es la misma prisión.
El abuso de la institución se ejerce en todos los sentidos. No son tampoco sólo los precios abusivos del economato, sino en cuestiones tan básicas como el no poder dar tu televisor a un amigo cuando te vas de prisión. Se lo tienes que dar a la prisión y el amigo pierde todo derecho al televisor, por lo que si se va trasladado a otra prisión, se queda sin televisor.
“El director me recriminó que aparecieran los suicidios en el comunicado, y eso que sólo hablé de los últimos 10 años”. Y relata la situación de un amigo suyo que se quitó la vida, si no recuerdo mal, en el especial de Quatre Camins. Nos explica que las prisiones de antes tenían unos pocos módulo y las de ahora tienen muchos más y que te dispersan dentro de ellos, de manera que no puedas mantener contacto con tus amigos y compañeros, y “eso hace sentir que tienen poder sobre nosotros” y entiendo que el suicidio es la única salida que les queda para quitarles ese poder.
Nos dice que son importantes los motivos por los que él está en huelga y que aunque a Manrique se lo hayan llevado a Brians con la excusa de que allí estará con su hijo, no hay que olvidar las torturas que ha recibido. Que en esta prisión hay un grupo de carceleros, en especial un jefe de módulo que abusa de su poder y que a veces eso, a Jose Antonio, le hace darse cuenta de su propia realidad, de una gran impotencia de no poder hacer nada, pero que también le ayuda a saber de qué puede prescindir y que si un día vienen y de castigo se le llevan la tele, sabe que al día siguiente ya no se la podrán quitar. Que está en huelga de hambre por el mismo, porque los malos tratos a los demás, a él también le afectan y que no parará hasta ver a los torturadores expedientados y que utilizan a educadores, psicólogos para obtener información y así poder ir a saco.
Recuerda que a una educadora le explicó que cuando entró por primera vez en prisión, era un niño y le trataron como a un hombre; y que ahora que era un hombre, le querían tratar como si fuera un niño. Dice que tuvo que aguantar las ganas de responder a la educadora cuando ella le contestó que “a lo mejor no has sabido ser un hombre…”, y que se dio cuenta hasta que punto, respuestas como esas, eran actos reflejos del patriarcado.
Durante todo este rato, Jose Antonio a ido bebiendo agua de la botella, pero apenas dejando de hablar. Había sonado un aviso, y escuchamos el segundo…
Se pone a recordar que cuando se produjo la huelga de brazos caídos fue a raíz de una serie de cuatro muertes seguidas de personas presas, en muy poco tiempo, y explica cómo se subió encima de la mesa del comedor y le habló al resto de presos para que no se hicieran ilusiones de salir de prisión si no tomaban conciencia. En el comedor había otro preso muy enfermo y él les hizo notar que no se podía permitir que no saliese en libertad… Ese acto le valió un primer grado, pero también satisfacción porque el preso consiguió salir de prisión. También recordaba cómo un carcelero cogió, rodeando con el brazo el cuello de un preso, y llevándolo con fuerza contra la parte saliente de obra del búnker, abriéndole la cabeza, y que acto seguido se jactaba diciendo que no le había dado más, porque estaban las cámaras… Decía que muchos de esos carceleros llevaban estética rapada para intimidar más…, “yo estoy deseando salir de esta miseria, y ellos, algunos carceleros, quieren ser como nosotros e incluso imitan nuestra estética poniéndose un gorro de esos de lana como habíamos llevado antaño los presos”.
Mientras Jose hablaba, cortaron las comunicaciones y el resto de personas salía de los locutorios. Jose levantaba la voz a través del cristal para decirle al compañero que en caso de tener que dejar la huelga, que le llamaría por teléfono. Jose empezó a recoger los papeles y meterlos en la carpeta, mientras el carcelero le espera en la puerta. El resto de personas habían abandonado la sala y nosotros seguíamos allí, esperando que Jose Antonio recogiera todas sus cosas. Nos despedimos y con cierta desorientación conseguí encontrar la puerta de salida, pero sin estar seguro que fuese la de salida, pues parecía de entrada… La imagen de un carcelero en actitud de espera y con cara de molesto, hizo darme cuenta de que efectivamente era la salida… Jose Antonio nos lo había dicho, les sabe mal que salgamos a la calle, y a aquel no le hacía ninguna gracia que nos fuéramos, o por lo menos, que tuviera que esperarnos, se nota que no están acostumbrados a eso. Nos reunimos con el resto de visitantes, y desandamos el camino hecho a través de los compartimentos estancos aún desorientado sin saber si estaba entrando o saliendo… La última puerta se hizo esperar para abrirse… un cartel en ella ponía algo así como “peligro de atrapamiento”…

http://boletintokata.wordpress.com/2012/04/24/lledoners-jose-antonio-lopez-cabrera-lleva-50-dias-en-huelga-de-hambre-contra-la-tortura-en-la-carcel/#more-7133

Segundo Ciclo De Charlas-Debate En Barcelona En apoyo De La lucha Contra Las Torturas Y Malos Tratos En Las Cárceles [Corregido]

Denegación De Asistencia médica Y Maltrato: Denuncia Desde Teixeiro

El motivo de esta carta es que el jueves día 12 yo sufrí una caída en la celda y me rompí una costilla, aguanté el dolor hasta el sábado a las 9 de la mañana, momento en que solicité asistencia médica, los funcionarios me la denegaron tratándome con total desprecio, me dirigí a un jefe de servicios y me trató humillantemente diciéndome que soy un mentiroso y que esta lesión era de una pelea, entonces cogí una instancia y cursé una denuncia al juzgado de guardia de Betanzos por denegación de asistencia sanitaria, trato vejatorio y maltrato psicológico, al mismo tiempo llamé por teléfono a mi familia para que fueran a denunciar, pues bien a las 6 de la tarde me sacaron a enfermería (les vino la vista con la denuncia) y se confirmó que tenía una costilla fracturada, bajé de la celda con un cartel colgado en el cuello con la inscripción “cárcel=tortura”, después de una discusión con los carceleros les entregué el cartel, posteriormente me dijeron que ahora que ya me llevaron a enfermería debería retirar la denuncia, llevan 2 días coaccionándome, incluso me dijeron “la denuncia ni siquiera va a salir del centro” , pero bueno, mi familia denunció desde la calle y se ve que les jodió bastante, me tuvieron 9 horas con una costilla rota y solo me atendió un médico cuando vieron la denuncia.
(…)
Agradeceríamos apoyo desde la calle (aquí la represión es brutal) (…) quiero hacer hincapié en el acoso que estamos recibiendo por osar expresarnos y hacer una llamada a la solidaridad, os necesitamos, ahora más que nunca, soy consciente de que tendreis cosa más importantes, de las cosas que salen en la prensa, los recortes de Rajoy y eso, pero tener en cuenta que estamos desamparados, nadie sabe lo que pasa dentro de estos muros, y siendo sincero os digo que temo por mi vida y por la de mi compañero, aquí se tortura y asesina con total impunidad, bueno compañer@s (…)
Sin más, un abrazo de dos reclusos con ideología anti-autoritaria, salud y anarquía.
¡¡ABAJO LOS MUROS DE LAS PRISIONES!!.

CONTRA LAS TORTURAS Y MALOS TRATOS

 

http://boletintokata.wordpress.com/2012/04/24/denegacion-de-asistencia-medica-y-maltrato-denuncia-desde-teixeiro/#more-7119

venerdì 20 aprile 2012